ถั่วฝักยาว

ชื่อสามัญ : Yard Long Bean
ชื่อวิทยาศาสตร์ : Vigna sesquipedalis Koprn
ชื่ออื่น : ภาคกลางเรียกว่า ถั่วขาว ถั่วนา ถั่วฝักยาว ภาคเหนือเรียกว่า ถั่วดอก ถั่วปี ถั่วหลา
ฤดูกาล : ตลอดปี

ลักษณะทางพฤกษศาสตร์ : ถั่วฝักยางเป็นไม้เถาเลื้อย ตามลำต้นมีขนเล็กน้อยหรือไม่มีเลย ใบเป็นใบประกอบ ช่อใบหนึ่งประกอบด้วยใบย่อย 3 ใบ ปลายใบแหลม โคนใบกว้างมน ที่หูใบมีเส้นเล็กๆ 2 เส้นอยู่ตรงโคนของก้านใบและติดกับลำต้น ดอกออกเป็นช่อ หนึ่งช่อมีดอกย่อย 2-3 ดอก กลีบดอกคล้ายผีเสื้อ มีสีม่วงอ่อนหรือสีขาวออกเหลือง ผลเป็นฝักยาวประมาณ 20- 30 ซม. ภายในมีเมล็ดคล้ายไตหรือออกกลมเล็กน้อย

แหล่งปลูก : จ.พิษณุโลก นครราชสีมา อ่างทอง ชลบุรี นครปฐม สุพรรณบุรี สระแก้ว และสุ-ราษฎร์ธานี
การกิน : ฝักอ่อนกินเป็นฝัก และทำอาหารได้หลายอย่าง เช่นผัดกับเนื้อสัตว์ต่างๆ ชุบแป้งทอด กินแกล้มกับน้ำพริก ส้มตำ หรือยำต่างๆ สรรพคุณทางยา : ราก รักษาโรคหนองในที่มีน้ำหนองไหล บำรุงม้าม รักษาโรคบิด เปลือกฝัก ใช้ระงับอาการปวดบวม ปวดตามเอว แผลที่เต้านม เมล็ด บำรุงม้าม ไต แก้กระหายน้ำ ปัสสาสะกะปริบกะปรอยและตกขาว

คุณค่าอาหาร ถั่วฝักยาว 100 กรัม ให้พลังงาน 31 กิโลแคลอรี ประกอบด้วยน้ำ 90.4 กรัม คาร์โบไฮเดรต 4.0 กรัม โปรตีน 2.6 กรัม ไขมัน 0.5 กรัม เส้นใย 1.9 กรัม แคลเซียม 43 มิลลิกรัม ฟอสฟอรัส 50 มิลลิกรัม เหล็ก 26.0 กรัม ไนอะวิน 1.0 มิลลิกรัม วิตามินบี1 0.08 มิลลิกรัม วิตามินบี2 0.11 มิลลิกรัม วิตามินซี 41 มิลลิกรัม

แหล่งที่มา : แสงแดด . ผัก 333 ชนิด คุณค่าอาหารและการกิน . กรุงเทพฯ : แสงแดด , 2548 .