ลำไย

ชื่อสามัญ : Dimocarpus longan lour.
ชื่อวิทยาศาสตร์ : Longan
ชื่ออื่น : ไทยเรียก เจ๊ะเลอ ลำไย ลำไยป่า

 

สรรพคุณทางยา : เนื้อลำไย นำมาดองเหล้าเก็บไว้ 10 วัน รับประทานเป็นยาบำรุง เนื้อลำไย นำมาตุ๋นน้ำตาล รับประทานเป็นยาบำรุงเลือดทำให้ผิวพรรณเปล่งปลั่งมีน้ำมีนวล ใบลำไย แก้หวัด แก้ไข้มาเลเลีย เมล้ดลำไย แก้ปวด ห้ามเลือด รักษาเกลื่อน เปลือกลำไย แก้วิงเวียนศรีษะ ดอกลำไย ช่วยในการขับนิ่ว

 

ลักษณะทางพฤษศาสตร์ : ต้นลำไยเป็นพรรณไม้ยืนต้น มีความสูงประมาณ 10 เมตร แตกกิ่งก้านสาขาที่เรือนยอด ใบ เป็นใบประกอบแบบขนนก มีขนาดเล้ก ใบดกหนาทึบขอบใบเรียบ มีใบย่อย 2-5 คู่ มีสีเขียวเข้ม ดอก ออกเป็นช่อ ตามปลายกิ่ง หรือตรงส่วนยอดของต้น มีขนาดเล็กมีสีน้ำตาลอ่อน ผล มีรูปร่างกลม เปลือกสีน้ำตาล ภายในมีเนื้อสีขาวขุ่น น้ำ มีเมล็ด 1 เมล้ด สีดำมันผลมีรสหวาน


 

คุณค่าอาหาร ลำไย 100 กรัม ให้พลังงาน 109 แคลอรี่ โปรตีน 1.0 กรัม ไขมัน 0.5 กรัม คาร์โบไฮเดรท 25.2 กรัม เส้นใยอาหาร 0.4 กรัม แคลเวียม 2 มิลลิกรัม ฟอสฟอรัส 6 มิลลิกรัม เหล็ก 0.3 มิลลิกรัม วิตามินเอ 28 หน่วย วิตามินบี1 0.04 มิลลิกรัม วิตามินบี2 0.07 มิลลิกรัม ไนอะซีน 0.6 มิลลิกรัม วิตามินซี 8 มิลลิกรัม

แหล่งที่มา : เดโชดม ภัทรศัย . 36ผลไม้สมุนไพรไทย . กรุงเทพฯ : โปร-เอสเอ็มอี , 2543 .